Kimsəsiz Söz

Bu yazını kimsəsizlərə sahib çıxmış,
kimsəsiz insan Araz Əhmədova ithaf edirəm.

 

Gecənin üçüdür… Bir sözə oyanıram… İbrahim beşiyində şirin-şirin mışıldayır… Mətbəxə keçirəm. Bir stəkan su, qələm, kağız…

Bir söz hardansa – lap uzaqdan, səssiz-səmirsiz, xəbər-ətərsiz gəlmiş, mən –  düşüncəmin üfüqlərindən qələməcən mübhəm  qəribəliyə bürünmüş…

Ədəb-ərkanla salam verir. Məşum, titrək, utancaq, ürkək… Bütün kimsəsizlər kimi!

“Bağışlayın… Çöldə dayanmaq olmur. Şaxta qılınc kimi kəsir. Bir yandan soyuq adamlar… Gedəsi yerim də yox… Heç nə istəmirəm… Bir gecəlik… Yox, mən sizi incitmərəm.”

Kimsəsiz sözlər…

“Hə, işlənmiş, atılmış… Təkdən bir yaxşı adam çıxır. Bir də görürsən, bir neçə sözü götürüb getdi. Qəribədir. Elə adam var, başqasının sözünü işlədir, elə adam var, bir ayrı adamın sözünü veriblər ona, o da məcbur…”

Sözün səsi… Ya səsin sözü?  Fasiləsiz danışır, imkan vermir ki, düşünüm…

”Bir şair var. Hərdən söz ovuna çıxır.  O qədər kimsəsiz sözə can verib ki… Siqaret çəkməsə… Zalım… Tüstüdən söz sözü görmür… Yoxsa ilin-günün bu vaxtı şaxtada küçələməzdim… Sən də qəribəsən e…”

Sözə bax, əl-ayağı isindimi, sənli-mənli danışır.

“Niyə elə deyirsən?”

“Nə bilim, belə birtəhərsən e. Sən kimsəsiz sözə yiyə durmazsan…”

Özümdən çıxıram… Sən bunun boyuna bax, hündürdən danışmağına bax… Axı mən hansı sözümü yiyəsiz qoymuşam?

“Mənə bax, heç ömründə kimsəsiz sözə sahib çıxmısan?”

…Kimsəsiz söz… Hər sözün öz sahibi var axı… Lap tutalım, bu yetim sözləri yığıb gətirdim evə… Bəs sonra? Bunların nazıyla oynamaq var e… Birinin o birindən xoşu gəlmir, biri iki hərfini bir nöqtəyə dirəyəcək ki, məndən sonra filankəs yox, o biri söz gəlsin, o biri söz bir ayrı cür sifariş verəcək…

Şaxtalı külək quduz it kimi küçənin başında ulayır… İndi gəl bu yetimi qov görüm, necə qovursan…

Mən ki düşüncəmin üfüqlərində sözlə əlləşirdim, özümdən çıxıb bir ayrı dünya ilə rabitə qururdum, əgər Günəş bu pünhan qaranlığa boylanmasaydı, indi bir kimsəsiz sözə qoşulub hardasa – lap uzaqda küçələnirdim, öz yiyəmi, öz yerimi gəzirdim…

Şəhər oyanır… Adamlar tələsir… Maşınlar şütüyür…

Bir qəribə yorğunluq çöküb canıma. Elə bil, səhərəcən qaçmışam…

Kağızda söz şəkilləri… Cızma-qara…

Sözə bax… Səssiz-səmirsiz, xəbər-ətərsiz gedib…

Səni necə tapım bu qədər sözün içində… İnsafsız…

Rx.

Bakı 10.02.2015

Bir cavab yazın